بزرگترين افسوس آدمي وقتي است كه حس ميكند ميخواهد،ولي نميتواند و به ياد مي آورد

زماني را كه مي توانست آما نخواست!!!

تو از دردي كه افتادست بر جانم چه مي داني؟

دلم تنها تو را دارد ولي با او نمي ماني

فقط يك لحظه آري با نگاهي اتفاق افتاد

چرا عاقل كند كاري كه باز آرد پشيماني؟

ياري ام کن بتوانم

روي نوميدي و ياس

روي اين بي خبري

خط بطلان بکشم

ومددهاي تو را

از دل وجان حس بکنم

سراغم را نمیگیری ... چه شد افتادم از چشمت؟

منم فانوس لبخندت ... غرورت ... گریه ات ... خشمت

اسیرم ... خسته ام ... پیرم ... مرا دریاب ... میمیرم!

همیشه در عجب بودم که چرا در جاده عشق پا به پایم نمی آمدی!!!
حتی وقتی آهسته و پیوسته میرفتم.
امروز فهمیدم...
ریگی که در کفشت بود تو را می آرزرده!!!!

قسمت اين بود که من با تو معاصر باشم
تا در اين قصه ی پر حادثه حاضر باشم
حکم پيشانی ام اين بود ،که تو گم شوی و
من به دنبال تو يک عمر، مسافر باشم
تو پری باشی و تا آنسوی دريا بروی
من به سودای تو، يک مرغ مهاجر باشم
قسمت اين بود ، چرا از تو شکايت بکنم ؟
يا در اين قصه، به دنبال مقصر باشم...

نترس اگه دل تو

از خواب کهنه پاشه

شاید خدا قصه تو

از نو نوشته باشه

هرجا چراغی روشنه

از ترس تنها بودنه

ای ترس تنهایی من

اینجا چراغی روشنه!!!

يابنده عزیز !

(سلام) در انبوه خداحافظ گم شده است
با اولين قاصدك آن را به من برسان !

(قلبم) در در انبوه فرياد ها گم شده است
با اولين قناري آن را به من برسان !

(عشق) در كتاب هاي شعرم گم شده است
با اولين نگاه آن را به من برسان !!!

برای شعر من چرا بهانه ای نمیشوی

میان بغض خسته ام ترانه ای نمیشوی

خزان میان قلب من دوباره رخنه کرد و تو

به شوره زار فلب من جوانه ای نمیشوی

غریب و خسته مانده ام در انتظار تو چرا

بر این غریب بی نشان نشانه ای نمیشوی

تو خود غمی ندیده ای به زندگانیت چرا

برای غصه های من خزانه ای نمیشوی

اسیر غربتم چرا تو با دودست گرم خود

به پیچ و تاب زلف من چو شانه ای نمیشوی

 من و هزارها غزل که ناسروده مانده است

برای شعر من چرا بهانه ای نمیشوی

چون تو را گم کرده ام در پیچ و تاب کوچه ها

میزنم بر هم به صد فریاد خواب کوچه ها

خوب میدانم خودت رفتی ولی با این همه

رفتنت را میگذارم به حساب کوچه ها

بعد تو هر نیمه شب این جا کنار پنجره

ناله ها سر میدهم با التهاب کوچه ها

این غان و ناله ی من گررسد تا عرش حق

میکند افزون خدا رنج و عذاب کوچه ها

دست میسایم به روی گرد نرم پنجره

تا تو را شاید ببینم در سراب کوچه ها

از تو تنها سهم من درد فراق و دوری است

با همین سهمم سرودم شعر ناب کوچه ها

تا ابد در کوچه ها ره میسپارم خوب من

چون تو را گم کرده ام در پیچ و تاب کوجه ها

رد پایت بر غزل هایم چه زیبا مانده است

از تو و عشقت برای من همین ها مانده است

کوله بارت را به دقت بستی اما خوب من

خاطرات خوب تو در ذهن من جا مانده است

سهم من بودی و هستی از تمام زندگی

گر چه سهم من فقط در خواب و رویا مانده است

عابر پس کوچه های خلوت تنهایی ام

بی تو اینجا کوچه هم تنهای تنها مانده است

امدی گفتم خدایا ماندگارش کن ولی

گر چه رفتی باز فریاد خدایا مانده است

بی تو شب انقدر تاریک است گویا ماندنیست

من نمیدانم امیدی هم به فردا مانده است

می روی دریا به جزر ممتدی اما بدان

ساحلت در ارزوی مد دریا مانده است

غزل امشب بیا مهمان من باش

پر از دردم خودت درمان من باش

غزل پاشیده از هم هستی من

بیا امشب سر و سامان من باش

پر از بغضی غریب و بی دلیلم

دلیل بغض من برهان من باش

غزل تنهای تنهایم غریبم

تو مهمان دل ویران من باش

سفر کردند یاران صمیمی

تو تنها مانده ای خواهان من باش

غزل سر فصل دفترهای شعرم

بیا امشب خودت پایان من باش

برایت نازنینم یک غزل از درد میگویم

از این دنیای پوچ و مردم نامرد میگویم

تو گفتی از خودت حرفی بزن باشد بهار من

بیا بنشین برایت از خزان زرد میگویم

منی که زاده ی فصل بهارم پس نمیدانم

چرا یک سر غزل از لحظه های سرد میگویم

تو میگفتی که قلب من مثال ایینه صاف است

از ان ایینه که گم شد میان گرد میگویم

من امشب قصه ی ان مرد را ان مرد عاشق را

که میزد تیشه را بر فرق کوه درد میگویم

ویا از مرد مجنون و بیابان گرد تنهایی

که در عشق و وفا شد اعتبار مرد میگویم

غزل را که نفهمیدی برایت ساده میگویم

و حرفم را میان واژه ی "برگرد" میگویم

من پرم از انتظار و از حضور بی کسی

همنشین با لحظه های سوت و کور بی کسی

ساقه ی نرگس شکست و یاس جانی تازه یافت

لحظه ی نابودی عشق و ظهور بی کسی

خسته ام تکرار تا کی می روم تا گم شوم

لا به لای کوچه های بی عبور بی کسی

می روم تا زخم این دل را پرستاری کنند

لحظه های مهربان و بی غرور بی کسی

عابر پس کوچه ی تنهایی ام ارام تر

تا مبادا بشکنی زیبا بلور بی کسی

چه میفهمی دل ما رو غریبه

و یا عشق و اهورا را غریبه

چه می پرسی تو از احساس ساحل

نمی فهمی تو دریا را غریبه

غریبی با تمام واژه هایم

و میپرسی تو معنا را غریبه؟

چه باید گفت پاسخ تا بفهمی

تمام این غزل ها را غریبه

شکستی حرمت دل مشکلی نیست

نفهمیدی دل ما را غریبه

آفتابم می شوی شب می شوم
بر تنم می تابی و تب می شوم
با نگاهت بی هوا می بوسیم
بوسه را می نوشم و لب می شوم
در خودم یک لحظه غوغا می کنم
لحظه ای دیگر مودب می شوم
آتشی از خرمنم سر می کشد
از هوای تو لبالب می شوم
تا تنت فتحم کند بر بدترین
اسم بدکاران ملقب می شوم
گندمی سیبی نمی دانم ولی
چیدنت را من مسبب می شوم
نقطه ی آغوشمان از هم تهی
آرزویت را مورب می شوم
شاه من! با کیش شیطان عاقبت
مات و تسلیم تو یک شب می شوم

آتشی کو که به یکباره بسوزد من و دل

تا شوم فارغ از این سوختن هر دم خویش

دلم دل نيست

دريا نيست

مرداب است كه موجى هم سراغش را نميگيرد

اشكى هم به دامانش نميبارد

نه شوق زيستن دارد نه ميبارد نه ميميرد!!!

دلم تنگ است،

دلم اندازه ی حجم قفس تنگ است،

سکوت از کوچه لبریز است،

صدایم خیس و بارانی است،

نمیدانم چرا در قلب من پاییز طولانی است!!!

 گاهی دلم می گیرد از آدم هایی كه در پس نگاه سردشان با لبخندی گرم فریبت می دهند ، دلم می گیرد از خورشیدی كه گرم نمی كند و نوری كه تاریكی می دهد ، ازكلماتی كه چون شیرینی افسانه ها فریبت می دهند ، دلم می گیرد از سردی چندش آور دستی كه دستت را می فشارد و نگاهی كه به توست و هیچ وقت تو را نمی بیند ، از دوستی كه برایت دو بال برای پریدن هدیه می آورد و بعد پرواز را با منفور ترین كلمات دنیا معنی می كند ، دلم میگیرد ، دلم میگیرد ، دلم میگیرد.

رفیق روزهای خوب رفیق خوب روزها
همیشه ماندگار من همیشه در هنوزها
صدا بزن مرا شبی به غربتی که ساختی
به لحظه ای که عشق را بدون من شناختی
تو در سراب آینه شبانه خنده می کنی
من شکست خورده را خودت برنده می کنی
نیامدی و سال ها نظر به جاده دوختم
بیا ببین که بی تو من چه عاشقانه سوختم

خدا کنه چشمــای تــو  تا همیشه آبی باشه

همیشه این دنیای تـو قشنگ و مهتابی باشه

خدا کنه بـارون بشم ، از توی چشمات ببارم

غمـاتـو  من پاک بکنم  واسه تــو شادی بیارم

تو  آسمــون زنـدگـیـم ستـاره ای  نمی بیـنـم

از این همه باغ و بهار حتی یه گل نمی چینم

خـدا کنـه بـارون بـیـاد ، ببـاره روی غصـه هام

از دیـدنـت روشـن بـشـه قــاب بـهــاری نگــام

با تو شروع می کنم ، با تو به راه می روم

با غزل ِ نگــاه ِ تـو  ، باقــــی ِ راه می دوم

با تو شروع می کنم ، با تو به ماه می روم

با نگه ِ خیره ی تو ، مــــــن به نگاه می روم

با تو شروع می کنم ، با تو ادامه می دهم

با تو به زندگانیــم ، رنگ ِ زمــــانه می دهم

با تو شروع می کنم ، با تو جوانه می دهم

با تو به بیکسـی ِ خود من آشیانه می دهم

با تو شروع می کنم ، با تو به نـاز می رسم

با تو که در بر  ِ منی ، من به نیــاز می رسم

با تو شروع می کنم ، با تو به را ز می رسم

با عطـش لبـان تو ، من به فــــراز می رسم

 با تو شروع می کنم ، مست ِ شبانه می شوم

با تو و در کنار ِتو ، من چو شـراره می شوم

با تو شروع می کنم ، با تو تمــــام می شوم

با تو به انتهای خود ، وصل ِ مــــدام می شوم

شبیه برگ پاییزی،

پس از تو قسمت بادم خداحافظ،

ولی هرگز نخواهی رفت از یادم خداحافظ،

و این یعنی در اندوه تو میمیرم در این تنهایی مطلق،

که می بندد به زنجیرم و بی تو لحظه ای حتی دلم طاقت نمی آرد،

و برف نا امیدی برسرم یکریز می بارد چگونه بگذرم از عشق، از دلبستگی هایم ؟

چگونه میروی با اینکه میدانی چه تنهایم؟  خداحافظ 

با من بمون حرف نگفته دارم

ميخوام بازم سر رو شونه ت بذارم

نگات بشه مرحم زخم کهنه م

تموم بشه شباي انتظارم

ميخوام با تو از شب قصه پاشم

ميخوام با تو صبح ترانه باشم

ميخوام برات از زندگي بخونم

توي هوات مثل غزل رها شم

بر سنگ قبر من بنويسـيد خسته بود

 اهــل زمين نبود ، نـمازش شــكســته بود

 بر سنگ قبر من بنويسيد شيشه بود

 تـنها از اين نظر كه سـراپا شـكســته بود

 بر سنگ قبر من بنويســـــــيد پاك بود

 چشمان او كه دائما از اشك شسـته بود

 بر سنگ قبر من بنويســيد اين درخت

عمري براي هر تبر و تيشه، دســــته بود

 بر سنگ قبر من بنويســــــيد كل عمر 

پشت دري كه باز نمي شد نشسته بود ...

دستهایت تکیه گاهم بود و نیست

 عشق تو پشت و پناهم بود و نیست

 حیف! آن وقتی که عاشق شد دلم

چیز سبزی در نگاهم بود و نیست

 عشق این سرمایه بازار دل

 آب این روی سیاهم بود و نیست

 یاد آن ایام مشتاقی بخیر

 عاشقی تنها گناهم بود و نیست!

كجايي عزيزم ببيني كه تنهام
كجايي ببيني چه تاريكه شبهام
***
چي شد تو نگاهت كس ديگه اي بود
كجايي كه بعد تو غم همدمم بود
***
نگاهم هنوزم، تو حسرت نگاهت
بيا تا بريزم اشكامو به راهت
***
كجايي گل من ، تو رفتي ميدونم
دلم تنگه واسه تو نامهربونم
***
بدون تا ابد ، تو تو قلبمي
ولي باز چه ساده دلو ميشكني
***
اوني كه پرهاشو بست و نشست

 چه ساده پريد و دلم رو شكست
***
نبودي ببيني چي اومد سر من
كجايي ببيني شكسته پر من
***
پريدي چه ساده تو تنها نذارم
ميدوني كه ناي پريدن ندارم
***
پر من شكسته نكن نااميدم
بدون بعد چشمات خوشي رو نديدم

  RSS