شبهي  چند شبي آفت جانم شده است

اول  اسم  كسي  ورد  زبانم  شده  است

حتم  دارم  كه  تويي  آن  شبه  آينه پوش

عاشقي جرم قشنگيست به انكار مكوش

دل به چشمای تو بستم تو شدی همه وجودم

عشق تو باور من شد با تموم تار و پودم

هرکی اومد سر راهم چشمامو بستم ٫ ندیدم

عکس تو توی دست من بود تورو با دلم خریدم

برای نفس کشیدن عشق تو دلیل من بود

بودن تو پیش چشمام خواب و رویای شبم بود

من همه ترانه هامو واسه چشم تو نوشتم

ندونستم تو غروبی وای چه تلخه سرنوشتم

از پاسخ من معلمان آشفتند          از  حنجرشان هرچه در آمد گفتند

اما  به خدا هنوز من معتقدم          از جاذبه ی تو سیب ها می افتند

کاش  هرگز  در  محبت شک نبود          تک  سوار مهربانی تک نبود

کاش بر جانی که بر قاب در است          واژه ی تلخ خیانت حک نبود

عشق یعنی مستی و دیوانگی

عشق یعنی با جهان بیگانگی

عشق یعنی شب نخفتن تا سحر

عشق یعنی سجده با چشمان تر

عشق یعنی سر به دار آویختن

عشق یعنی اشک حسرت ریختن

عشق یعنی درجهان رسوا شدن

عشق یعنی سست و بی پروا شدن

عشق یعنی سوختن با ساختن

عشق یعنی زندگی را باختن

چه درديست در ميان جمع بودن

ولي درگوشه اي تنها نشستن

براي ديگران چون کوه بودن

ولي در چشم خود آرام شکستن

براي هر لبي شعري سرودن

ولي لبهاي خود همواره بستن

چه دردي است در ميان جمع بودن

ولي درگوشه اي تنها نشستن

به رسم دوستي دستي فشردن

ولي با هر سخن قلبي شکستن

به نزد عاشقان چون سنگ خاموش

ولي در بطن خود غوغا نشستن

به غربت دوستان بر خاک سپردن

ولي در دل اميد به خانه بستن

به من هر دم نواي دل زند بانگ

چه خوش باشد از اين غمخانه رستن

هيچ کس ويرانيم را حس نکرد...

وسعت تنهائيم را حس نکرد...

در ميان خنده هاي تلخ من...

گريه ی پنهانيم را حس نکرد...

در هجوم لحظه هاي بي کسي...

درد بي کس ماندنم را حس نکرد...

آن که با آغاز من مانوس بود...

لحظه پايانيم را حس نکرد!!!

روزگاريست همه عرض بدن مي خواهند

مرگ من روزی فرا خواهد رسید

چشم چشم دو ابرو٫نگاه من به هر سو٫پس چرا نيستي پيشم؟نگاه خيس تو کو...؟

 گوش گوش دوتا گوش٫دو دست باز يه آغوش٫بيا بگير قلبمو٫يادم تو را فراموش...!

چوب چوب يه گردن٫جايی نري تو بي من٫دق مي کنم ميميرم٫اگه دور بشي از من...!

 دست دست دو تا پا٫ياد تو مونده اينجا٫يادت مي ياد که گفتي:بي تو نمي رم هيچ جا...؟

 من؟ من؟ يه عاشق٫همون مجنون سابق...!

تو؟ تو؟ یه دل سنگ٫گذاشتی منو دل تنگ...! 

پشت پلک لحظه های ابدی دوباره خیسه

مثه اين كه بازم احساس، داره از تــو مي نويسـه

مثه اينكه بـاز تـو راه ، خـاطـره داري مــي بازي

رو مـــزار آرزوهـــا ، گـلاي غصــه مـي ذاري

مثه اين كه بـاز مسافــر ،داره مي ره از خيـابـون

يــا داره ميــاد دوبــاره ، شب هفتـم زمستـون

پشت چشماي خيالــم ، يـه كمي خيسه و نمـدار

مثه اينكه بـاز تو قـابش ، عكس تـو شده پديـدار

قبلـه بــاز دوبــاره نـوره ،‌ آرزوت دوباره گـل زد

سجده ها به جنس خواهش ، تـا خدا دوبـاره پل زد

برسنگ قبر من بنويسـيد خسته بود

 اهــل زمين نبود نـمازش شــكســته بود

 بر سنگ قبر من بنويسيد شيشه بود

 تـنها از اين نظر كه سـراپا شـكســته بود

 بر سنگ قبر من بنويســـــــيد پاك بود

 چشمان او كه دائما از اشك شسـته بود

 بر سنگ قبر من بنويســيد اين درخت

 عمري براي هر تبر و تيشه، دســــته بود

 بر سنگ قبر من بنويســــــيد كل عمر

پشت دري كه باز نمي شد نشسته بود ...

آن مستی نگاهت، بر روی چشمم افتاد

پای تقدیر مرا فاصله امضا کرده

آنچه خوبان همه دارند تویکجا داری

من جهنم زده ام حسرت سیبی دارم

غربت و رخوت دستان مرا باور کن

سالها قلب دم از صبر و تحمل می زد

حس نمناک شبم مملو از آهنگ تو بود

غنچه شوقي به شكوفاشدنش نيست ديگر           با خبر گشته كه دنيا چه فريبي دارد

خاك   كم   آب   شده   مثل   كويري  تشنه           شايد از جاي دگر مزرعه شيبي دارد

سيب  هرسال در اين فصل شكوفا مي شد          باغبان  كرده فراموش كه سيبي دارد

استاد شهریار

بیاد گریه ی پنهان،تو را دیگر نمیخواهم
بیاد  تلخی  دوران،تو را دیگر نمیخواهم

من از تنها شدن،تنها نشستن ها گریزانم
برای دوری از زندان،تو را دیگر نمیخواهم

فقط من با تو خوش بودم،تو با هر بنده ای دلخوش
به  حرمت  های  این  پیمان ، تو را دیگر نمیخواهم

و  حرف   آخر   من  هم  در  این  دنیای  بیگانه
همین یک جمله ی آسان،تو را دیگر نمیخواهم

دست عشق از دامن دل دور باد!
می  توان  آیا  به  دل دستور داد؟

می توان  آیا  به  دریا  حکم کرد
که دلت را یادی از ساحل مباد؟

موج را آیا توان فرمود: ایست!
باد   را   فرمود : باید  ایستاد ؟

آنکه دستور زبان عشق را
بی  گذاره  در  نهاد ما نهاد

خوب   می  دانست  تیغ  تیز  را
در کف مستی نمی بایست داد

دستهایت تکیه گاهم بود و نیست

 عشق تو پشت و پناهم بود و نیست

 حیف! آن وقتی که عاشق شد دلم

چیز سبزی در نگاهم بود و نیست

 عشق این سرمایه ی بازار دل

 آب این روی سیاهم بود و نیست

 یاد آن ایام مشتاقی بخیر

 عاشقی تنها گناهم بود و نیست

پيدا   است   هنوز   شقايق  نشدي          زنداني      زندان      دقايق     نشدي

وقتي  که  مرا  از  دل  خود مي راني          يعني  که  تو هيچ وقت عاشق نشدي

زرد است که لبريز حقايق شده است          تلخ است که با درد موافق شده است

شاعر  نشدي  وگر  نه  مي  فهميدي          پاييز بهاريست که عاشق شده است

 میان حلقه مویت گل سرخ محبت بود

 اگر عاشق نمی بودی تو را با گل چه حاجت بود

کارم از گریه گذشته است به آن می خندم

قابل توجه اونایی که مثل آتیش با یه دوستی گرم میان و مثل یه جرقه ناپدید میشن.خودش میدونه که منظورم کیه!!!!!!

این یه شعر خاصه از طرف کسی که خیلی دوسش دارم.نظر یادت نره.

عجب  ای  دل  عاشق تو ام حوصله داری

یه  روز  عاشق  نوری یه روزی سوتو کوری

پر از اشک و هراسی همیشه بی هواسی

  RSS